وقتی کسی يا چيزی رو از دست ميديم،احساس ناراحتي ،اندوه و.. ميكنيم.وقتي دلمون التيام پيدا نميكنه به چيزي كه ديگه وجود نداره فكر مي كنيم.
وقتي به فكر گذشته خودمون باشيم، بدون اينكه متوجه باشيم ،آينده شكوهمند و زيبامون رو دست كم گرفتيم.هيچ ايرادي در وابستگي وجود نداره.دلبسته بودن خيلي هم زيبا وقشنگه.اما رمز ادامه عشق اينه كه وقتي با تغيير وتحول مواجه ميشيم شرايط پيش اومده رو بپذيريم واز اون وابستگي خودمون رو رها كنيم.وقتي كه تغيير رو قبول كنيم بعدا مي بينيم كه اين تغييرات هر چقدر هم كه براي ما ناراحت كننده است ،اما درهاي بيشتري رو توي زندگي براي ما باز ميكنه.
وقتي عادت مي كنيم كه مورد مهر وعشق و علاقه كسي قرار بگيريم و اون حمايت رو از دست ميديم از خودمون جدا ميشيم.براي اينكه احساس عشق بكنيم فكر مي كنيم كه به اون كس احتياج داريم.فكر نمي كنيم كه اون چيزي كه بهش احتياج داريم مهر وعشقه.
توجه نميكنيم كه اونچيزي كه احتياج داريم حمايت ديگرانه.توجه نداريم كه اين حمايت رو ميتونيم از جاي ديگه هم به دست بياريم.هر چند كه شايد كسي نتونه جاي اونو بگيره.
فكر نكنيم كه رسيدن به خوشبختي يعني رسيدن به اون چيزي كه ميخواهيم.   
نویسنده : سمن ; ساعت ٢:٠٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٥ امرداد ۱۳۸۱